Oneindige Stroom

 


Steencirkel in de lente van 2019

We dromen van een natuurplek op een magische heuvel: de Kattenberg. Een plek die begroeid is met inheemse bloemen en planten, waar bijen en vlinders rond zoemen en het bodemleven rijk en natuurlijk is. We visualiseren een steencirkel en een vuurplek, een plek om ons te verbinden met de Oneindige Bron; een altaar voor Moeder Aarde; een plek om ceremonies te doen en drumcirkels te houden. Ik stel me voor dat er verbindingsceremonies worden gehouden. Ik zie een liefdespaar bij het altaar en strobalen met gasten….
Twee jaar geleden krijgen we toestemming om Traas op de Kattenberg te gebruiken voor onze ceremonies en mogen we deze plek vormgeven. Een plek waarvan eerder gemeten is dat de Boviswaarde hoog is en veel levensenergie heeft. We zijn heel blij en enthousiast en beginnen met een groepje natuurvrienden om de plek vorm te geven. We zaaien bloemen, ruimen brandnetels op en we maken houtrillen om natuurlijke afscheidingen te creëren. De paarden op het aangrenzende stuk land kijken vriendelijk toe. We zijn blij en dankbaar voor dit stukje natuur en krijgen veel energie van deze bijzondere krachtplek.
In december van 2017 planten we met een paar natuurvrienden een houtwal van meidoorn en krentenboompjes om het stukje weiland met de steencirkel meer beschutting te geven. Caroline maakt een labyrint. De eerste drumcirkels zijn dat jaar al gehouden en zelfs al een retraite-dag. We zijn blij en verwachtingsvol over deze plek. 

In de lente van 2018 als de nieuwe plantjes mooi uitgelopen zijn, ontstaat een droge zomer vol zon. Veel mensen genieten van een prachtige lente en zomer. Maar de natuur en de landbouw hebben het zwaar. De regio Twente is de droogste van het land en de aangeplante boompjes hebben het zwaar te verduren. Een aangeplante taxusboom ziet bruin van de droogte. Toch groeien er ook paardenbloemen, vlinderstruiken, ooievaarsbek, duizendblad, slangenkruid, teunisbloem en cosmea. In de droogte  sjouwen we aanvankelijk met jerrycans met water, maar al snel besluiten we een slang aan te leggen om de aangeplante boompjes van water te voorzien. In onze vakantie helpt zelfs de vader van Jan-Willem met water geven, iets wat hij eigenlijk onzin vind. -Nogmaals heel veel dank ♥-  Toch ziet het stukje aan de rand van het weiland er aan het eind van het seizoen nog steeds schamel en droog uit. We vragen ons af of al die moeite niet voor niets was.

Altaar voor Moeder Aarde in de droge tijd van 2018

Als we dit weekend (mei 2019) op de Kattenberg zijn, lopen we de plek over en de bomen na. Wat zijn we verwonderd dat zoveel bomen nog leven. Zo’n 90% van de aangeplante meidoorns heeft het gered. De stammen van de jonge bomenhaag ernaast lijken dood. Maar hé, kijk eens goed. Wat een wonder dat onderaan deze schamele stammetjes toch weer jonge scheuten met bladeren te zien zijn. Zelfs bij een van de jonge eikenbomen zijn toch weer voorzichtige knoppen te zien.

Het maakt ons verwonderd hoe veerkrachtig de natuur is en het leven altijd weer doorgaat.
Ook als je denkt dat de dood dichtbij is, is het van binnen springlevend.

We realiseren ons dat ook al hebben we dromen en wensen, het soms anders loopt dan we willen. Met onze wil kunnen we niet altijd realiseren wat we voor ons zien, ook al is het met de mooiste intentie. Iedereen heeft zijn eigen persoonlijke proces. Succes, gezondheid en rijkdom zijn illusies. Je kunt je zelf alles wensen maar uiteindelijk wordt voor jou gecreëerd wat op jouw pad komt en wat bij jouw proces past; hoe je dat ook noemt, God, Great Spirit, Allah, Shiva, Al dat is, de Oneindige, het lot. Uiteindelijk hebben wij als mensen niet de kracht om na de winter de bomen te laten groeien. Dit komt van iets groters dat niet te bevatten is.
Dat brengt mij bij het ‘nu’ en ‘in het moment’. Bij wat er (wel) is, een geluksgevoel, misschien pijn, een gevoel van onvermogen of juist van tevredenheid. Mijn uitdaging is dat het er mag zijn. En vandaaruit kunnen nieuwe dingen ontstaan, vanuit de Oneindige Stromen. Ik denk dat dat eigenlijk voor iedereen zo is.

Een paar weken geleden had ik in een ochtendmeditatie een prachtig beeld.
Ik zie de Goddelijke Stromen voor mij creëren in een langzaam proces waar ik me vanuit mijn hart en ziel mee verbind. Ik zie het als een langzaam stromende rivier van (het leek wel) lava die ontstaat vanuit mijn hart, buik en mijn voeten. De lava stroomt heel langzaam allerlei kanten op. Dat zijn de paden die ik kan gaan, waaruit ik kan kiezen. Ik zie in de verte prachtige horizonten in de natuur.
Ik merk dat als ik gedachten heb die zich losmaken, die vooruit snellen naar nieuwe plannen en projecten, ik me losmaak van die langzaam stromende goddelijke rivier.  Ik zie het als hakkende en takkende strepen in die prachtige horizon. Ik bemerk dat bij die gedachten de stromende rivier stagneert en opdroogt.
Ik schrik er een beetje van, want ik wil toch niets liever dan vanuit mijn hart en in verbinding zijn, en samen stromen met de Levensbron. Bijzonder is dat als ik me weer verbind in het nu en in het moment met die langzaam stromende rivier, die rivier weer gaat stromen. Een krachtig beeld dat ik dichtbij me hou.

Op de Kattenberg betekent dit dat de nieuwe aanplant misschien niet zo groot is als we hadden gewild. Maar het meeste is blijven leven en groeit weer prachtig uit. Er zijn nieuwe knoppen en blaadjes aan de gehavende jonge stammen. De blauwe druifjes hebben dit voorjaar al prachtig gebloeid. Er staan massa’s herderstasjes en een flink aantal paardenbloemen en er komen margrieten en klein streepzaad op. De vlinderstruiken lopen prachtig uit. Het leven stroomt door.

Voor ons is het duidelijk dat de ceremonieplek op de Kattenberg nog veel mooier gaat worden, dan die nu al is. Zeker als alle nieuwe aangeplante bomen en planten meer volwassen zijn. Hoe ze groeien en wanneer ze volgroeid zijn hebben we niet in de hand. We zijn afhankelijk van de natuur, van de Oneindige Stroom.

Aho

Verbindingsceremonie in de natuur

Op 30 mei en 22 september houden we een Shamanic Retreat en in zomermaanden Drumcirkels op de Kattenberg.
Zie voor meer info de Agenda .

Labyrint

Ik verlangde er al tijden naar: een eigen labyrint op de mooie ceremonie-plek op de Kattenberg. Hoe geweldig zou het zijn om dat te mogen gebruiken bij workshops en retreats. Ik wist steeds niet hoe het er uit zou komen te zien. Zouden we gaan voor een labyrint zoals in de Kathedraal van Chartres of Reims, of misschien toch het Krentenzer labyrinth? Ik heb allerlei onderzoek gedaan naar labyrinten, totdat het ineens op mijn pad kwam. Het symbool dat veel ouder is dan deze vormen, en waarschijnlijk zelfs nog ouder als de cirkel: het spiraal!

Op de Kattenberg in Markelo –heuvel gevormd in de laatste IJstijden- is een fijne plek ontstaan om Moeder Aarde te eren; zoals de mensen voor de komst van het patriarchaat zo’n 6000 jaar geleden ook deden. Deze plek wil ons bewust maken van de fysieke en  spirituele verbinding met de natuur, de aarde, de maan en de kosmos. Op deze plek ligt nu een prachtig spiraal labyrint. Een prachtig middel om te mediteren en je dichter bij jezelf te brengen, een plek van retraite.


In de tijd dat de mensen nog leefden met de natuur was het spiraal het symbool waarmee zij de verbinding met Moeder Aarde eerden en bewust hielden. Het is een van de oudste symbolen en staat voor het heilige mysterie van het begin van het leven; de baarmoeder waar de spermacel wordt ontvangen door de eicel en waar ze samenkomen. De baarmoeder is gerelateerd aan de kern van het spiraal waar de binnenwaartse beweging wordt omgezet in een buitenwaartse. Een weg naar binnen en een weg naar buiten.
Het spiraal was het symbool om de vruchtbaarheid van de aarde en daarmee de vrouw te eren. En bewust te worden dat de conceptie ‘de kern van het spiraal’ het begin is van de weg naar buiten, naar geboren worden. Maar ook een spiraal dat aangaf dat het leven een weg is, naar buiten en weer een weg naar binnen. Een symbool dat gaat over het hele leven zelf.

Bij ‘Traas op de Kattenberg’ ligt het spiraallabyrint, vooral als een soort spiritueel kompas. Het wijst ons de weg naar de diepere grond van het bestaan. Je loopt alsmaar rechtsom naar binnen, naar het centrum. Bij het naar binnen lopen, ga je ook letterlijk naar binnen in je zelf. Om bij het centrum even te stoppen om je inzichten te integreren. Je voelt geleidelijk aan de bereidheid om weer naar buiten te treden. En vervolgens loop je linksom rustig terug en maak je weer contact met de buitenwereld.
De bedoeling is dat je wordt herinnert aan de bron van leven in jezelf; naar de kern in jezelf. En vanuit die kern weer in contact treedt met de wereld om je heen. Een prachtig middel om te mediteren en je dichter bij jezelf te brengen.

Deze verbinding brengt ons heling omdat het ons dichter bij ons zelf brengt, dichter bij onze kern, ons hart en onze kracht.