Oogst

Oogst

Dankbaarheidsritueel Loch Ranoch

We kijken terug op een fijne zomer met veel zon en ook wat regen. Zelfs in ons vakantieland Schotland scheen de zon overvloedig. We mochten mooie plekken bezoeken en inspiratie vinden in de natuur en bij geweldige energieplekken. Zoals Staffa, Iona, Kilmartin, Schiehallion, Glen Lion en het Peebles Arboretum.

Steencirkel Croft Moraig

Toen we thuiskwamen was daar nog een heerlijk harmonieus samenzijn met de kinderen die nu steeds meer hun eigen leven gaan leiden en volwassen worden. Een tijd van dankbaarheid en verbinding in de bedding van ons gezin en huis; voelt als het genieten van een rijke oogst.
Nu is zij vertrokken naar een verre stad voor haar studie. We zijn nog steeds verbonden. En ook is daar het loslaten en vertrouwen dat zij haar eigen weg vind en gaat. Een gevoel van dankbaarheid.

Bemoste boomstammen op Skye

Tegelijkertijd is er de zon die zich terugtrekt zodat we weer meer teruggeworpen worden op onszelf. Nog even en dan is daar het moment van de equinox; het moment dat de zon echt naar de zuidelijke kant van de evenaar gaat. Dan wordt het herfst en gaan we een periode in waarin de zon meer en meer afwezig is tot aan midwinter. De natuur doet ons voor hoe we kunnen loslaten en terugtrekken in onszelf om te rusten en weer op te laden; onze kern te vinden.

Gebed voor Moeder Aarde op Mull

Oneindige Stroom

 


Steencirkel in de lente van 2019

We dromen van een natuurplek op een magische heuvel: de Kattenberg. Een plek die begroeid is met inheemse bloemen en planten, waar bijen en vlinders rond zoemen en het bodemleven rijk en natuurlijk is. We visualiseren een steencirkel en een vuurplek, een plek om ons te verbinden met de Oneindige Bron; een altaar voor Moeder Aarde; een plek om ceremonies te doen en drumcirkels te houden. Ik stel me voor dat er verbindingsceremonies worden gehouden. Ik zie een liefdespaar bij het altaar en strobalen met gasten….
Twee jaar geleden krijgen we toestemming om Traas op de Kattenberg te gebruiken voor onze ceremonies en mogen we deze plek vormgeven. Een plek waarvan eerder gemeten is dat de Boviswaarde hoog is en veel levensenergie heeft. We zijn heel blij en enthousiast en beginnen met een groepje natuurvrienden om de plek vorm te geven. We zaaien bloemen, ruimen brandnetels op en we maken houtrillen om natuurlijke afscheidingen te creëren. De paarden op het aangrenzende stuk land kijken vriendelijk toe. We zijn blij en dankbaar voor dit stukje natuur en krijgen veel energie van deze bijzondere krachtplek.
In december van 2017 planten we met een paar natuurvrienden een houtwal van meidoorn en krentenboompjes om het stukje weiland met de steencirkel meer beschutting te geven. Caroline maakt een labyrint. De eerste drumcirkels zijn dat jaar al gehouden en zelfs al een retraite-dag. We zijn blij en verwachtingsvol over deze plek. 

In de lente van 2018 als de nieuwe plantjes mooi uitgelopen zijn, ontstaat een droge zomer vol zon. Veel mensen genieten van een prachtige lente en zomer. Maar de natuur en de landbouw hebben het zwaar. De regio Twente is de droogste van het land en de aangeplante boompjes hebben het zwaar te verduren. Een aangeplante taxusboom ziet bruin van de droogte. Toch groeien er ook paardenbloemen, vlinderstruiken, ooievaarsbek, duizendblad, slangenkruid, teunisbloem en cosmea. In de droogte  sjouwen we aanvankelijk met jerrycans met water, maar al snel besluiten we een slang aan te leggen om de aangeplante boompjes van water te voorzien. In onze vakantie helpt zelfs de vader van Jan-Willem met water geven, iets wat hij eigenlijk onzin vind. -Nogmaals heel veel dank ♥-  Toch ziet het stukje aan de rand van het weiland er aan het eind van het seizoen nog steeds schamel en droog uit. We vragen ons af of al die moeite niet voor niets was.

Altaar voor Moeder Aarde in de droge tijd van 2018

Als we dit weekend (mei 2019) op de Kattenberg zijn, lopen we de plek over en de bomen na. Wat zijn we verwonderd dat zoveel bomen nog leven. Zo’n 90% van de aangeplante meidoorns heeft het gered. De stammen van de jonge bomenhaag ernaast lijken dood. Maar hé, kijk eens goed. Wat een wonder dat onderaan deze schamele stammetjes toch weer jonge scheuten met bladeren te zien zijn. Zelfs bij een van de jonge eikenbomen zijn toch weer voorzichtige knoppen te zien.

Het maakt ons verwonderd hoe veerkrachtig de natuur is en het leven altijd weer doorgaat.
Ook als je denkt dat de dood dichtbij is, is het van binnen springlevend.

We realiseren ons dat ook al hebben we dromen en wensen, het soms anders loopt dan we willen. Met onze wil kunnen we niet altijd realiseren wat we voor ons zien, ook al is het met de mooiste intentie. Iedereen heeft zijn eigen persoonlijke proces. Succes, gezondheid en rijkdom zijn illusies. Je kunt je zelf alles wensen maar uiteindelijk wordt voor jou gecreëerd wat op jouw pad komt en wat bij jouw proces past; hoe je dat ook noemt, God, Great Spirit, Allah, Shiva, Al dat is, de Oneindige, het lot. Uiteindelijk hebben wij als mensen niet de kracht om na de winter de bomen te laten groeien. Dit komt van iets groters dat niet te bevatten is.
Dat brengt mij bij het ‘nu’ en ‘in het moment’. Bij wat er (wel) is, een geluksgevoel, misschien pijn, een gevoel van onvermogen of juist van tevredenheid. Mijn uitdaging is dat het er mag zijn. En vandaaruit kunnen nieuwe dingen ontstaan, vanuit de Oneindige Stromen. Ik denk dat dat eigenlijk voor iedereen zo is.

Een paar weken geleden had ik in een ochtendmeditatie een prachtig beeld.
Ik zie de Goddelijke Stromen voor mij creëren in een langzaam proces waar ik me vanuit mijn hart en ziel mee verbind. Ik zie het als een langzaam stromende rivier van (het leek wel) lava die ontstaat vanuit mijn hart, buik en mijn voeten. De lava stroomt heel langzaam allerlei kanten op. Dat zijn de paden die ik kan gaan, waaruit ik kan kiezen. Ik zie in de verte prachtige horizonten in de natuur.
Ik merk dat als ik gedachten heb die zich losmaken, die vooruit snellen naar nieuwe plannen en projecten, ik me losmaak van die langzaam stromende goddelijke rivier.  Ik zie het als hakkende en takkende strepen in die prachtige horizon. Ik bemerk dat bij die gedachten de stromende rivier stagneert en opdroogt.
Ik schrik er een beetje van, want ik wil toch niets liever dan vanuit mijn hart en in verbinding zijn, en samen stromen met de Levensbron. Bijzonder is dat als ik me weer verbind in het nu en in het moment met die langzaam stromende rivier, die rivier weer gaat stromen. Een krachtig beeld dat ik dichtbij me hou.

Op de Kattenberg betekent dit dat de nieuwe aanplant misschien niet zo groot is als we hadden gewild. Maar het meeste is blijven leven en groeit weer prachtig uit. Er zijn nieuwe knoppen en blaadjes aan de gehavende jonge stammen. De blauwe druifjes hebben dit voorjaar al prachtig gebloeid. Er staan massa’s herderstasjes en een flink aantal paardenbloemen en er komen margrieten en klein streepzaad op. De vlinderstruiken lopen prachtig uit. Het leven stroomt door.

Voor ons is het duidelijk dat de ceremonieplek op de Kattenberg nog veel mooier gaat worden, dan die nu al is. Zeker als alle nieuwe aangeplante bomen en planten meer volwassen zijn. Hoe ze groeien en wanneer ze volgroeid zijn hebben we niet in de hand. We zijn afhankelijk van de natuur, van de Oneindige Stroom.

Aho

Verbindingsceremonie in de natuur

Op 30 mei en 22 september houden we een Shamanic Retreat en in zomermaanden Drumcirkels op de Kattenberg.
Zie voor meer info de Agenda .