Tankenberg

Op de Tankenberg zie ik beelden van grote groepen mensen. Ze zitten en delen eten en drinken. Ze zijn in verbinding met elkaar en de natuur…..

Een prachtige heuvellandschap wacht ons als we  naar de Tankenberg gaan. De berg waarvan je nu in deze tijd nog iets fysieks van Tamfana kan vinden. Al is het maar omdat op de berg een theekoepel staat met een citaat in een steen gebeiteld. Een tekst uit het verslag van Tacitus -een Romeinse veldheer- over hoe de Romeinen op de Tankenberg de beroemdste tempel voor Tanfana vernietigden. De belangrijkste godinnenplek voor de Germanen in die tijd. Tamfana de godin van het woud en het elfenrijk, maangodin: natuurgodin.

Ik bedenk me wat mensen elkaar hebben aangedaan. Hoe macht en onmacht mensen in onmin brachten bij elkaar: in oorlog, vernietigingsdrang. De natuurvolkeren met elkaar, de Romeinen, de Christenen. Hoe de mensheid elkaar onderwierp, hoe ze elkaars goden kapot maakten, hun eigen religie oplegden, de verbinding met de aarde. Hoe het in het deze tijd niets veranderd lijkt met toen. Er is nog steeds vertoon van mannelijke macht. Macht en onmacht, angst en dualiteit. Lijkt….

Ik zie licht en liefde. Integratie van het vrouwelijke met het mannelijke. We hebben beide kanten in onszelf. Het is goed om te weten dat we de negatieve kant van mannelijk en vrouwelijk ook geleefd hebben, misschien wel als Romein bij de Tankenberg. We hoeven niet te verwijten, niemand niet, enkel te vergeven; onszelf in compassie.

Op de Kattenberg hebben wij een Tamfana plek gemaakt. Op een grote boomstam een vrouwenbeeld tussen de bloemen in het bos. Er mag meer aandacht, liefde en respect komen voor het vrouwelijke in onszelf, onze zachte en verbindende kant, voor de natuur.Ik zie beelden van grote groepen mensen. Ze delen eten en drinken. Ze zijn in verbinding met elkaar en de natuur. Is het verleden of is het toekomst?