Pow-wow

Pow-wow

Al jong voel ik dat ik de wereld wil ontdekken; er op uit! Ik bestudeer geografische kaarten en encyclopedieën over vreemde landen en ik droom van ontdekkingsreizigers. Als ik 27 jaar ben wil ik op reis: naar Egypte, Engeland of naar Australië. Ik wil de wereld ontdekken. Eerst ga ik naar het Midden-Oosten. Ik ontmoet daar een mooi meisje waar ik verliefd op word. Ik reis met haar door Israël. Maar dan moet ik weer naar huis om te werken. Het is niet naar mijn zin. Ik wil reizen en trekken en het liefst met haar. Ik koop een camper en vertrek naar Groot Brittannië en Ierland. Ik bezoek vele heilige plekken die daar zijn, samen met haar.
Toch gaat het niet goed samen. Het geld is op, en we moeten werk zoeken, maar dat lukt niet goed. Eerst was de camper nog een heerlijk liefdesnest, maar de moeilijkheden maken dat de camper klein en benauwend voelt. Ik ben ver van mijn wortels en ik raak ontaard. Ik voel me niet meer veilig in mijn omgeving, en ook niet meer in mezelf. Ik krijg allerlei angsten en nare beelden. Het meisje gaat weg, het lukt niet meer. Ik bezoek een vriend in de hoofdstad met een christelijk geloof, want ik voel dat ik hulp nodig heb. Maar ik raak hier nog angstiger van en de beelden worden indringender. Ik weet dat ik terug moet naar huis. Maar waar is mijn huis? Ik heb alleen nog de camper en een heleboel angsten die mij overweldigen. Het lukt mij om terug te gaan naar Wageningen, waar mijn laatste huis was, waar mijn vrienden wonen. Mijn bezorgde vrienden bellen mijn ouders. Mijn ouders vangen mij op. Als ik nog angstiger word van alle beelden van hel en verdoemenis, bellen ze de dokter. Ik krijg pillen. Het wordt zwaar in mij lijf. Alles lijkt langzaam te gaan. Het wordt rustiger in mijn hoofd. De angsten gaan weg. Ik blijf nog een tijdje op de boerderij bij mijn ouders. Dan wil ik terug naar mijn eigen leven. Via vrienden kan ik in een lief klein huisje dicht bij de uiterwaarden wonen. Ik werk bij een boomkweker in de Betuwe. Het is belangrijk dat ik zwaar fysiek werk doe om te aarden; me te verbinden met de plek waar ik woon en waar mijn vrienden wonen. Even niet reizen en dromen.

Ik zoek een sjamaan om mij te helpen. Ik heb over hem gehoord. De sjamaan helpt mij. Hij heeft een prachtige drum. Ik voel de trillingen in mijn lijf. Het helpt mij om mijn lichaam te voelen en me te verbinden met mezelf, met mijn lichaam. Ik ben er nog. En ik ben hier! Ik verlang naar een eigen sjamanendrum. Zodat ik zelf kan spelen, aarden en dat wonderlijke gevoel van verbinding kan beleven. Met een vriend maak ik zelf een sjamanendrum van een huid van een edelhert. Het wordt een flink formaat want we willen zoveel mogelijk van de huid gebruiken. We maken de huid vast met sisaltouw, want dat is een natuurlijk materiaal. De vriend is nog niet zo bedreven en ik ook niet. Ik heb dit nog nooit gedaan. Maar het lukt! Ik speel graag op mijn sjamanendrum en word blij van binnen. De energie van het edelhert gaat over liefde en zachtheid voor jezelf en voor anderen. De geest van edelhert helpt mij om van mezelf te houden. Ik raak steeds meer geaard en ook geïnspireerd. Dan gaat het touw kapot; er staat te veel spanning op de drum. Het sisal touw is niet zo geschikt, blijkt nu. De drum blijft liggen. Ik kan er alleen nog op spelen als het warm weer is en de huid strakker om de drum heen ligt. Dat is jammer.

Het sjamanistische pad blijft mij boeien. Ik doe een workshop bij een sjamaan in Brabant. Daar ontmoet ik een ambachtelijke drummaker. Ik koop een nieuwe drum bij hem. Ik kies een drum met een huid van edelhert met een bergkristal in het handvat. Ik ben blij met mijn nieuwe drum! Mijn eerste drum blijft liggen. Ik speel niet meer met deze drum. Maar zij blijft wel bij mij.

Als ik later een drum koop voor mijn lief, denk ik weer aan mijn oude drum, die mij zo geholpen heeft. Misschien kan de drummaker daar nog iets moois van maken. Ik ga speciaal naar Brabant met mijn oude drum. De drummaker ziet dat het frame te smal is voor de huid. Maar hij heeft wel ideeën. Hij ziet een dubbele drum voor zich, een moeder aarde drum. Het materiaal is er heel geschikt voor, zegt hij. Als ik zijn plannen hoor, word ik blij van binnen. Het resoneert. Ik voel dat de geest van het edelhert geëerd wordt door er een pow-wow van te maken waar je met meer mensen rond kan spelen. Dat voelt goed, want Edelhert riep mij om van mezelf te houden en me te gronden en te aarden. En dat is gelukt. Ik kies een paardenhuid voor de andere kant van de drum. De energie van vuur van het paard roept mij op om in actie te komen en mijn eigen pad te volgen. Maar ook om zachtmoedig te zijn en in contact te blijven met mezelf en met anderen. Dat is nu mijn volgende stap.

Pow-Wow met de energie van Edelhert en Paard

Als de drum klaar is in 2009 voel ik mijn krachten toenemen. Door de jaren heen heb ik goede leraren gevonden en ben ik opgeleid tot spiritueel werker en klankhealer. Ik wil graag de roep van mijn hart volgen.  Ik luister naar mijn hart. Ik voel mij ook gesteund door Caroline die mij ook helpt en die ik ontmoet heb bij een van mijn opleidingen. Ik begin mijn eigen praktijk ‘Witte Wind’. Ik help mensen om hun hart te volgen en te aarden, met alles wat ik geleerd heb. Voor de moeder aarde drum maken we een frame zodat ze kan liggen. Nu kunnen we haar als pow-wow gebruiken. Op een nascholingsdag van spiritueel werkers wordt ze ingewijd, op de heide bij Valkenswaard. Gewijd om te helen, verbinden en te aarden.

De energie van de pow-wow wil aarden en verbinden. Ze zoekt spelers om met haar te drummen, spelers die met haar willen reizen. Ik organiseer mijn eerste drumcirkel. Ik roep de energie van de winden, de aarde en de kosmos. En ik verbind die met mezelf. Al mijn gasten gaan mee op de reis van Edelhert en Paard. We verbinden ons met de aarde, elkaar en onszelf. Het is helend en aardend voor ons allemaal. We vieren het leven.

Aho,
Jan-Willem

Om de pow-wow bij ‘Traas op de Kattenberg’

Elke maand zijn er drumcirkels in Wageningen en/of in Twente op de Kattenberg. Kijk in de agenda voor data.

De drummaker uit Brabant was Jos Heerkens. Helaas is hij een aantal jaar geleden overleden. Met het spelen van de pow-wow eren we zijn ziel en zijn werk.

Geschreven door Caroline Sleurink.

Tankenberg

Op de Tankenberg zie ik beelden van grote groepen mensen. Ze zitten en delen eten en drinken. Ze zijn in verbinding met elkaar en de natuur…..

Een prachtige heuvellandschap wacht ons als we  naar de Tankenberg gaan. De berg waarvan je nu in deze tijd nog iets fysieks van Tamfana kan vinden. Al is het maar omdat op de berg een theekoepel staat met een citaat in een steen gebeiteld. Een tekst uit het verslag van Tacitus -een Romeinse veldheer- over hoe de Romeinen op de Tankenberg de beroemdste tempel voor Tanfana vernietigden. De belangrijkste godinnenplek voor de Germanen in die tijd. Tamfana de godin van het woud en het elfenrijk, maangodin: natuurgodin.

Ik bedenk me wat mensen elkaar hebben aangedaan. Hoe macht en onmacht mensen in onmin brachten bij elkaar: in oorlog, vernietigingsdrang. De natuurvolkeren met elkaar, de Romeinen, de Christenen. Hoe de mensheid elkaar onderwierp, hoe ze elkaars goden kapot maakten, hun eigen religie oplegden, de verbinding met de aarde. Hoe het in het deze tijd niets veranderd lijkt met toen. Er is nog steeds vertoon van mannelijke macht. Macht en onmacht, angst en dualiteit. Lijkt….

Ik zie licht en liefde. Integratie van het vrouwelijke met het mannelijke. We hebben beide kanten in onszelf. Het is goed om te weten dat we de negatieve kant van mannelijk en vrouwelijk ook geleefd hebben, misschien wel als Romein bij de Tankenberg. We hoeven niet te verwijten, niemand niet, enkel te vergeven; onszelf in compassie.

Op de Kattenberg hebben wij een Tamfana plek gemaakt. Op een grote boomstam een vrouwenbeeld tussen de bloemen in het bos. Er mag meer aandacht, liefde en respect komen voor het vrouwelijke in onszelf, onze zachte en verbindende kant, voor de natuur.Ik zie beelden van grote groepen mensen. Ze delen eten en drinken. Ze zijn in verbinding met elkaar en de natuur. Is het verleden of is het toekomst?