Natuurwezens op de Kattenberg

Even terug in de tijd …..
Ik ben 14 jaar en ik ben heel sportief. Ik voetbal en naast mijn wekelijks training loop ik hard. In de omgeving van Markelo betekent dat lopen door de heuvels van het Twentse landschap. Na het huiswerk, het avondeten en het melken van de koeien ga ik regelmatig even hardlopen. Ik wil graag sterk en gezond zijn en goed presteren op het voetbalveld. Rond zeven uur in de avond ga ik lopen, eerst over de Markelose berg en dan richting de Kattenberg. Als ik loop denk ik vaak na over de ijstijden. Ik hou van geologie en aardrijkskunde. De ijskappen uit de Saalien-ijstijd hebben dit landschap van Twente gevormd, en heuvelachtig gemaakt. Wel 200.000 jaar geleden is dit gebeurd. Fascinerend ….…

Als ik bij het zandpad kom dat over de Kattenberg gaat, ga ik langzamer lopen. Het lijkt wel of dat vanzelf gaat. De zon staat laag in het westen. De lucht kleurt roze boven het bomendek. Ik voel de energie van de eikenbomen. Wat bijzonder om ineens te beseffen dat zij ook energie zijn. Ik was me er nog niet bewust van. En zuchtje wind ritselt door de bladeren. Het lijkt wel alsof ze zeggen: ‘Wij zijn bij je, doe het rustig aan, er is een andere werkelijkheid’. Ik verlang er naar om te onderzoeken waar deze ervaring me brengt. Ik zoek een mooi plekje tussen de bomen op een open plek. Ik ga liggen op het sterrenmos bij een oude dikke eik.  Ik geef me over aan de natuur en laat alles los.
Ineens voel ik een een energie die groots is, veel groter dan van een mens en heel liefelijk en warm. Ze begroet me:
  ‘ik heb op je gewacht, je bent welkom’. Ik voel me totaal opgenomen in haar aanwezigheid. Het is de deva van de Kattenberg die me onthaalt, de koningin van dit woud en de bomen.


Ik hoor muziekklanken……………. een heel lichte compositie. En het lijkt op totaal niets wat ik al ken.
 Ik kan niet echt een lied onderscheiden maar het is heel zacht en liefelijk. Ik verdwijn in de muziek en voel me verbonden. Een met alles, het lijkt wel alsof mijn ego verdwijnt, maar dat ben ik me totaal niet bewust.
Ik voel me zwaar worden en onbeweeglijk. Om me heen voel ik natuurwezens plezier maken en ik mag meedoen. Ik dans met elfjes en maak pret met kabouters en natuurwezens. En tegelijkertijd lig ik verstild op de grond. Ik ben totaal ontspannen en laad mij op aan de natuur. Er zijn geen woorden en er is geen tijd. Een totaal bewustzijn.
Uren later voel ik me weer langzaam terugkomen in de tijd waarin 24 uren in een dag horen. Het is al tegen 10 uur en ik lijk wel te huppelen naar huis. Ik heb iets nieuws ontdekt, en ik voel me er thuis.
Ik kom er vaak terug………..

Heel mijn verdere leven voel ik me dankbaar voor mijn ervaringen op de Kattenberg. Het heeft me gevormd en de basis gelegd voor mijn bewustzijnsontwikkeling en spiritualiteit.

 

Eén gedachte over “Natuurwezens op de Kattenberg

  • 9 mei 2017 om 19:50
    Permalink

    mooi jan willem en caroline
    ik ben benieuwd naar de plek in markelo, voelt goed

Reacties zijn gesloten.